کبوتر چاهی ....

کبوتر چاهی   ....

 

کاش کفتر چاهی بودم

می پریدم لب هر بام

خسته از طعم غروب

بی پناه و سرگشته

خانه ام خانه تو ....

آن ور مرزها ...

می شکستم فاصله را

زیر سرمای زمستان

در پی پیر زنی

خسته از جور زمان

با تمام دستهایش

پر از تکه نان

پیر زنی ، در فکر تنهایی من

یا که از شیطنت طفلی شرور

تن من سنگ صبور

پی ضربه های این طفل شرور

کاش من کفتر چاهی بودم

می پریدم لب هر با

زندگیم پر از رنگ تلاش

زادگاهم ، پر از تاریکی

ته یک چاه عمیق

عاشق نورم اما...

می نشستم نوک یک کاج بلند

پی یک جفت قشنگ

خاطراتم همه از تنهایی و غم

عاقبت گنج یک پنجره یا

روی یک بام بلند

خسته از این همه پرواز

می شوم محو در این فاصله ها ....

مهتاب ....

مهتاب   ....

 

یه شـــب تاریک و ســـــردی                     میــــون تـــــموم شبــــهام

یه نور کم رنــــگ مــهتــــاب                    می تـــابید به روی غـمهام

من به اون ســـلامــــــی کردم                    از جنس ســــــادگی شــب

اســمش و به جای مـــهــــتاب                    من گذاشتم ، دخـــتر شــب

می خــندید و ســـاده بــــودش                    می خوابید شبا کنار ماهش

آســــمون ، خـــــونه اون بود                    اما من چشـمـــــم به راهش

می گفت خـــسته از طـــلوعه                   عشـــــق اون فقط غـــروبه

تـــــموم زخــــــمای قلـــــبش                   یـادگــــار اولـــین طــلـوعه

من براش قـــــــصه می گفتم                    تا شبـــا خـــــــوابش بگیره

اگه ماه تو آسمون اون نیست                    با نبود ماه ، دلـــــش نگیره

می خـــــوابید آروم کــــنارم                   می شد اون مــــاه و ســـتارم

صــــبح که می شد دیـگه اما                   نــــمی دیدمــــــــش کنــــارم

می گفت تو ، کمی تو شبـهام                  با وجود تو ، هنوزم تـــــنـهام

شـــــاید تو عـــــزیزتریـــنی                  اما مــــن تــــو رو نــمی خوام

می دونم تـــــــقصیر من بود                  خواستــــــــن مـــــاه وستـــاره

داشتن دخــــــتر مـــــهـــتاب                 واســـــه مـــــن خیلی زیــــــاده

 

6/5/87

عشق تازه ....

عشق تازه   ....

 

مــــن پــــی عـشـــق دوباره             همـــــــه دنـــیــــــا رو که گشتم

رسیـــــدم به روی مـاهــــت             امــــــــا بـــــــاز آخـــــــر خطم

چرا مـــــن هـــمیـــــشه باید             بـــا شـــکســـــتن رو به رو شم

بهــــتریــــن باشـــــــم و اما             واســــه هـــیـــچ کـــــسی نباشم

کاشکی بود یــکی تو دنــیــا              دردم و مـــی دید تـــــو چشمام

فــــکر رفتـــــن و نمی کرد              تا که مـــیدید تـــــــــک و تنهام

ما کــه آدمـیـــم و تـــنـــــها               دیـــگـــه تــنــــها تــر نمی شیم

چرا ما تو این دو روز دنیا               نمی خوایم عاشق ترانه ای شیم

من که عـــــــاشق تو هستم               پـــس بـــمون تو پـیــشم ، عشقم

نـــــزار با رفتـــنـــت بازم               پـــــــی عــــشــــق تـــازه بـاشم .

6/5/87