دیوانگی کن !!!
در این مِیــخانه هــَــر دَم عاشقی کن بِمان با مــــن تـــو هم دیـــوانــــگی کن
بیا با مـَـــــردمان بـــــی دل و غـــــم تو هم مانند مـــــــن ، دیـــوانــــگی کن
منم مانندِ تــــــــــــو عـــاقــــل ترینم برای لــِــیــلی ام ، عــــــــاشــــق ترینم
برای من کـــــــمی دیـــــوانـــگی کن در این عـــــاقـــل شـُــدن ، خَسته ترینم
من دیـــــــوانهِ را مــــجنون نخوانید که عقلِ عشقِ من ،انـدک سبویی است
در ایــن راهِ دراز عـــاشــقـــی هــــا قدمهایم کـــم و عشـــقم به موری است
به فــــرهـــادم بــگو ، تیشه نگه دار که اینجا کارِ دِل ، سنگِ صبوری است
به مــجــنـونم بــگو ، عقلت نگه دار که ایـــن دیــــــوانگی ، کار زبونی است
به کامِ من چرا تــلــــخ است ، عشق چرا فــــرهـــادِ مــــــا شــیـــریـــن ندارد
چرا لـــیــلـــی مـــا در این بــیــابــان قــــــرارِ دیــــــــدنِ مــجــنــــــــون ندارد
تــمــــام این حـــقــایــق را بــبــیـن و تــــو هـــم مــانــندِ مــن دیــــــوانگی کن
نــشـو هــم رنـــگِ عـــاقلانِ بی عقل بمان با مـــــن ، تــو هم دیــــــوانگی کن
فصلِ اِنصاف ...
من تورا در تپش ثانیه ها خواهم دید .
در پس روز و شب و آینه ها خواهم دید .
من به امید تو در فاصله ها افتادم.
پی دیدار تو با ثانیه ها می خوابم .
فصل انصاف تو در کوچه ما
بغض دیرین همه گلایه ها را دارد
عشق من در پی تکرار همه بودن ها
شکوه ها در دل این شبها دارد.
خانۀ عشق ....
مــن در حـــریـــم حــرمـت عـشـق عــــاشـــقـی را بـــا تــو بــاور کرده ام
مـی پــرستـم من خـدا را هر دمــی بـعـد از او ســجــده به رویـــت کرده ام
دیــــن و ایـمـانـم بـــــرای دیـدنـــت مـن رهـــا در کــنـج پـــســتـــو کرده ام
عــاشـقــی را پـیـشـۀ روز و شـبــم مـن برایت تـــیشه به ریــشــه ام زده ام
لطـف دیــدار تــو را چشــمان مــن در نـبـودت بـــی تـو بــاور کـرده است
حســـرت لــمــس تـــن زیـبـای تــو بسـترم را هـــمـچـو آتــش کـــرده است
خـــاطـــرت ، دل مــرا آزرده است عـاقـبـت کــارم بـــرایــت گـریــه است
این چراغ عشق توست در جان من شـعـلـه اش تا به نـهـایــت رفـتـه است
یا که با من باش و این جـانم رهـــا بــا حـضورت خـالـیـم کــن از سـراب
یا که بی من باش این جسمـم فـنـــا خانۀ عــــــــشق من است،بی تو خراب
می دانم ...
من که می دانم تو آخر می روی
زخم غربت بر دلِ من می زنی
من که می دانم تو عاشق ، نیستی
اهلِ این خانه و این دلِ ، نیستی
من که می دانم تو آهویِ رهایی
اهلِ افتادن به دام دل ، نیستی
من که می دانم ، قصد غُربت کرده ای
خانۀ دل را، مَرِمَت کرده ای
گفته بودی ، کَز عشق توبه کرده ای
من که می دانم ، هوای عشق را کرده ای
من که می دانم برای من ، نیستی
پیشتم ، اما کنارِ من ، نیستی
من که می دانم تو آخر می روی
زخم غربت بر دلِ من می زنی
در همه روز و شب تکراری
در همه شهر و دیار و آبادی
من به دنبال تو در فاصله ها افتادم
روز و شب در تپش ثانیه ها می خوابم
فکر دیدار تو دیوانه و مجنونم کرد
از همه آدمیان ، خسرو و مجنونم کرد .
آهِ دل
برآمد آهی از دل ، عشــق برون شد تمام عـــشـــقِ مـا ، رو به جنون شد
برآمد دیــر نــــــوایـی ، از دلِ دشـت بهار عشـــقِ مـــن ، رو به خزون شد
دلم انـــدر غــمـــت ، زار و پـریشان به هر روز و شبی ، گوشه نشین شد
به یـــک بــــاره تـــمـــام عاشقی ها دروغ و گـــه ســرابــی آتــشــیــن شد
نمی دانم تــو هســتـی ، یا که من نه که اینگونه تمام عمر من ،بی تو فنا شد
در انـــدک خاطرت یــــاد مـرا نیست چراغ عــشـــق مـا دیگر خــمــوش شد
