مهتاب ....
مهتاب ....
یه شـــب تاریک و ســـــردی میــــون تـــــموم شبــــهام
یه نور کم رنــــگ مــهتــــاب می تـــابید به روی غـمهام
من به اون ســـلامــــــی کردم از جنس ســــــادگی شــب
اســمش و به جای مـــهــــتاب من گذاشتم ، دخـــتر شــب
می خــندید و ســـاده بــــودش می خوابید شبا کنار ماهش
آســــمون ، خـــــونه اون بود اما من چشـمـــــم به راهش
می گفت خـــسته از طـــلوعه عشـــــق اون فقط غـــروبه
تـــــموم زخــــــمای قلـــــبش یـادگــــار اولـــین طــلـوعه
من براش قـــــــصه می گفتم تا شبـــا خـــــــوابش بگیره
اگه ماه تو آسمون اون نیست با نبود ماه ، دلـــــش نگیره
می خـــــوابید آروم کــــنارم می شد اون مــــاه و ســـتارم
صــــبح که می شد دیـگه اما نــــمی دیدمــــــــش کنــــارم
می گفت تو ، کمی تو شبـهام با وجود تو ، هنوزم تـــــنـهام
شـــــاید تو عـــــزیزتریـــنی اما مــــن تــــو رو نــمی خوام
می دونم تـــــــقصیر من بود خواستــــــــن مـــــاه وستـــاره
داشتن دخــــــتر مـــــهـــتاب واســـــه مـــــن خیلی زیــــــاده
6/5/87